Surah Al-Insan — Aya 27

Ma’anar Kalmomi:

• الْعَاجِلَةَ: Ita ce rayuwar duniya mai saurin wucewa.
• وَرَاءَهُمْ: Wato a bayansu, suna barin shi a baya ba su yi aikin sa ba.
• يَوْمًا ثَقِيلًا: Shi ne ranar kiyama, wadda take da tsananin wahala da shidodi.

Tafsiri:

Lalle ne waɗannan mutanen (kafiran Kuraishawa) suna son rayuwar duniya mai saurin wucewa, kuma suna zaɓar ta a kan rayuwar lahira. Suna shagaltuwa da ita, suna barin aikin ranar kiyama a bayansu, ba su yi wani aiki don ceton kansu ba a wannan rana mai tsananin nauyi da wahala, wadda take da manyan shidodi da matsaloli waɗanda ba za su iya jurewa ba. Sun manta da cewa za su mutu su bar duk abin da suke so, su tsaya a gaban Ubangijinsu domin hisabi.

Fa’idodin Darasi:

1. Ƙaunar duniya da shagaltuwa da ita ita ce tushen mantuwa da lahira, kuma wannan halayya ba ta dace da mumini ba wanda ya san cewa duniya ba ita ce makoma ta ƙarshe ba.
2. Ranar kiyama rana ce mai nauyi da tsanani, don haka dole ne mutum ya shirya mata ta hanyar ayyukan alheri kafin ya zo gare ta.
3. Mumini yana da hikima wajen raba lokacinsa tsakanin bukatun duniya da aikin lahira, ba ya barin ɗaya ya rinjayi ɗayan.
4. Waɗanda suka zaɓi duniya a kan lahira za su yi nadama a ranar kiyama, amma nadama a wannan rana ba za ta amfane su ba.