Сураи Аль-Мурсалят — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كُلُوا»: бихӯред.

— «تَمَتَّعُوا»: баҳраманд шавед, лаззат баред.

— «قَلِيلًا»: андак, муддати кӯтоҳ.

— «مُجْرِمُونَ»: гунаҳкорон, кирдорбадҳо, яъне кофирон ва дурӯғбароварандагони паёмҳои Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба кофирон ва дурӯғбароварандагон мефармояд: аз неъматҳои дунё бихӯред ва аз лаззатҳои гузарои он баҳраманд шавед, аммо ин баҳрамандӣ ва лаззат бисёр кӯтоҳ ва андак аст. Ба дарҳақиқат, шумо бо куфру инкори худ гунаҳкоронед ва сазовори азоб ҳастед. Ин оят баёнгари он аст, ки неъматҳои дунё фонию гузаро буда, бандаро аз охират ғофил набояд кард. Ҳарчанд кофирон дар дунё муддате аз лаззатҳо баҳраманд шаванд ҳам, ин муддат нисбат ба ҳаёти абадии охират бисёр кӯтоҳ аст ва онҳо ба сабаби куфру гуноҳ сазовори ҷазои Худо мегарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳақиқати ҳаёти дунёро равшан баён мекунад: лаззатҳои он гузаро ва кӯтоҳанд ва бояд банда онҳоро воситаи расидан ба ризои Худо қарор диҳад, на мақсади ниҳоӣ.

— Оят огоҳӣ медиҳад, ки ғурур ва мастии неъматҳои дунё набояд инсонро ба куфру гуноҳ бикашонад, зеро оқибати гуноҳ сазовори азоб гардидан аст.

— Қуръон бо чунин баёнҳо бандаро ба тавба ва рӯ овардан ба Худо даъват мекунад ва меҳрубонӣ ва ҳикмати Парвардигорро нишон медиҳад, ки пеш аз азоб ҳушдор медиҳад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон қадри неъматҳои ҳалолро донад, аз ҳаром парҳез кунад ва ба ҳаёти абадии охират таваҷҷуҳ намояд, ки ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ дар Ислом аст.