Сураи Ан-Наба — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• وَجَنَّاتٍ: боғҳо, бӯстонҳо.
• أَلْفَافًا: ба ҳам печида, зич, ки дарахтонашон ба ҳамдигар дарҳам танида ва шохаҳояшон дар ҳам ворид шудаанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба неъматҳои бузурги худ ишора карда, мефармояд, ки аз абрҳои боронбор, обе бисёр фурӯ рехта, ба воситаи он донаҳое, ки мардум аз онҳо ғизо мегиранд, ва алафҳое, ки чорво аз онҳо мехӯранд, инчунин боғҳои сершумореро, ки дарахтонашон ба ҳамдигар печида ва шохаҳояшон дарҳам танидаанд, берун меоварад. Ин боғҳо аз шиддати зичии дарахтон ва дарҳам рафтани шохаҳояшон ба ҳам монанди як қитъаи сабзи пайваста менамоянд, ки зебоӣ ва фаровонии неъматро нишон медиҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба бандагони Худо хотиррасон мекунад, ки ҳамаи ин неъматҳо — об, зироат, мева ва боғҳои сердарахт — аз лутфу раҳмати Парвардигор аст ва Ӯст, ки инҳоро барои инсон омода сохтааст.
• Инсон бояд дар баробари ин неъматҳо шукргузор бошад ва ба Худои ягона имон оварад.
• Зич ва дарҳам печида будани дарахтон ва шохаҳои онҳо нишонаи қудрати Худованд дар офариниш аст ва ба инсон меомӯзад, ки дар ҷаҳони офариниш низом ва ҳикмате бузург вуҷуд дорад.
• Ин оят дили инсонро ба зебоии табиат ва неъматҳои дунё ҷалб карда, ӯро ба тафаккур дар бораи охират ва боғҳои ҷовидонӣ дар биҳишт тарғиб менамояд.
• Ҳар як неъмати дунёвие, ки инсон мебинад, оинае аз неъматҳои биҳиштӣ аст, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст, ва ин боиси зиёд шудани умед ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.