Сураи Ан-Назиат — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• رَفَعَ: баланд бардошт.
• سَمْكَهَا: баландии он, яъне масофаи байни сатҳи поёнӣ ва болоии осмон.
• فَسَوَّاهَا: пас онро ҳамвор ва беайб гардонд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол осмонро бар фарози шумо чун бинои баланд бардоштааст ва сақфи онро дар ҳаво чунон баланд қарор додааст, ки ҳеҷ тафовут ва шикофе дар он нест. Пас онро комил ва беайбу нуқсон гардонд, ба гунае ки ҳеҷ каҷӣ, рахна ва нуқсоне дар он вуҷуд надорад. Ин оят ба қудрати бузурги Парвардигор ишора мекунад, ки ӯ осмонро бо чунин азимат ва мустаҳкамӣ офаридааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бандаро ба андеша дар бораи азимати офариниши Худо водор мекунад ва ӯро ба шинохти қудрати Парвардигор наздик месозад.
• Мулоҳиза дар бораи осмон ва беайбии он, инсондорро ба бузургии неъматҳои Худо ва лозим будани шукргузорӣ раҳнамун мекунад.
• Ин гуна оятҳо дилро ба имон қавӣ мегардонанд ва муҳаббати бандаро ба Худованди Меҳрубон ва Қуръони Карим зиёд мекунанд.