سورت عبس — آیت 12

د کلمو معناګانې:

• فَمَن شَاءَ: نو څوک چې وغواړي.
• ذَكَرَهُ: دا چې پرې پوه شي، ترې عبرت واخلي او په یاد یې وساتي.

تفسیر:

دا آیت د هغو خلکو لپاره یوه بلنه او هڅونه ده چې غواړي د قرآن له لارې د الله تعالی یاد وکړي او له هغو پندونو او لارښوونو څخه ګټه پورته کړي چې په دې سپېڅلي کتاب کې راغلي دي. په دې آیت کې الله تعالی وایي چې دا قرآن د نصیحت او یادونې وسیله ده؛ نو څوک چې وغواړي، پرې پوهېږي، ترې عبرت اخلي او د الله تعالی په ذکر او اطاعت سره خپل ژوند ښه کوي. دا کار د هر چا په خپله خوښه او اراده پورې تړلی دی؛ ځکه الله تعالی انسان ته عقل او اختیار ورکړی دی چې ښه له بدو جلا کړي او د خپلې هدایت لاره غوره کړي. نو دا آیت د قرآن د اهمیت ښکارندوی دی چې د هر چا لپاره د هدایت او نجات سرچینه ګرځېدلای شي، خو دا پخپله انسان پورې اړه لري چې له دې نعمت څخه ګټه پورته کړي او که یې پرېږدي.

فايدې:

• دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې قرآن د هدایت او پند لپاره کافي دی، خو د هغې څخه ګټه اخیستل زموږ په اراده او هڅه پورې تړلي دي.
• الله تعالی انسان ته بشپړ آزادي ورکړې ده چې د ښه او بد ترمنځ انتخاب وکړي؛ نو موږ باید له دې آزادۍ څخه په ښه توګه ګټه پورته کړو او د قرآن پیروي وکړو.
• دا آیت موږ ته د قرآن د سپېڅلتیا او لوړ مقام یادونه کوي او راباندې ښکاره کوي چې دا کتاب د الله تعالی له لوري رالېږل شوی دی؛ نو باید ورته درناوی وکړو او د هغې پر تلاوت او تفکر باندې ژمن واوسو.