Сураи Абаса — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• «أَنشَرَهُ»: яъне зинда карданаш, аз нав ҳаёт бахшидан баъд аз марг.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи инсон аст, ки Парвардигор ӯро аз қатра об офарида, роҳи нек ва бадро нишон дода, сипас ӯро миранда карда ва дар қабр ҷой додааст. Пас аз ин ҳама, ҳангоме ки Худованди бузург бихоҳад, ӯро аз қабр зинда карда, барои ҳисобу ҷазо ба пешгоҳи Худ меорад. Ин зинда кардан баъд аз марг барои Худованд осон аст ва танҳо ба хоҳиши Ӯ вобаста аст. Ҳамин тавр, оят ёдовар мешавад, ки ҳамон Зоте, ки инсонро дар аввал аз чизе ночиз офарид ва ба ӯ шаклу андоза дод, қодир аст ӯро бори дигар зинда кунад ва барои амалҳояш посух диҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд дар ёд дошта бошад, ки зиндагии дунё гузаро аст ва баъд аз марг ҳаёти дигаре ҳаст, ки дар он ҳисобу китоб мешавад.
• Қудрати Худованд бепоён аст; ҳамон Зоте, ки аз қатра об инсонро офарид, метавонад ӯро аз нав зинда кунад.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки марг поёни ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст.
• Ва ин ҳақиқат инсонро ба андеша водор мекунад, ки барои рӯзи қиёмат амали нек бикунад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд.
• Инчунин, оят нишон медиҳад, ки Худованд меҳрубону тавоност ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест, пас банда бояд ба Ӯ таваккул кунад ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад.