سوره عبس — آیه 22

معانی کلمات:

• «أَنشَرَهُ»: او را زنده کرد و از قبر برانگیخت.

تفسیر آیه:

سپس هنگامی که خداوند اراده فرمود، او را دوباره زنده میکند و از قبر برمیانگیزد تا به حساب و جزای اعمالش برسد. این زنده شدنِ دوباره، مانند آفرینش نخستین، کاری بر خداوند آسان است؛ همانگونه که او انسان را از نطفهای ناچیز آفرید، بر زنده کردنِ دوباره او پس از مرگ نیز تواناست. این آیه در ادامه بیان نعمتها و قدرت خداوند است که انسان را از خاک آفرید، سپس او را به تدریج مراحل رشد را طی داد، آنگاه مرگ او را مقرر فرمود و در قبر جای داد، و در نهایت در روز قیامت، او را دوباره زنده میکند. پس انسان نباید در قدرت خداوند تردید کند و منکر رستاخیز شود.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان به معاد و روز رستاخیز، از اصول اعتقادی مسلمانان است و این آیه یادآور آن است که زندگی دنیا پایان کار نیست، بلکه آغازی برای حیاتی جاودان است.
• قدرت خداوند بر آفرینش نخستین، دلیل روشنی بر توانایی او بر آفرینش دوباره است؛ پس هیچ دلیلی برای انکار قیامت وجود ندارد.
• این آیه انسان را به آمادگی برای روز حساب دعوت میکند تا با ایمان و عمل صالح، سعادت ابدی را برای خود فراهم سازد.
• یادآوری مرگ و زندگی دوباره، انسان را از غرور و سرمستی در دنیا بازمیدارد و او را به تواضع و بندگی در برابر پروردگار سوق میدهد.