Сураи Абаса — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: ҳарфи рад ва боздошт аст, яъне «не, чунин нест» ва ё «боз ист».
• «لَمَّا»: ба маънои «ҳанӯз» ва «то ҳол».
• «يَقْضِ»: иҷро накардааст, ба ҷо наовардааст.
• «مَا أَمَرَهُ»: он чи Худованд ба ӯ фармон додааст.

1. Тафсири оят:

Инсон бояд аз худписандӣ ва саркашӣ даст кашад. Гумон накунад, ки ҳаққи Парвардигорашро адо кардааст. Ҳанӯз вай он чиро, ки Худованд бар ӯ фарз кардааст — аз қабили имон овардан ва итоат кардан — ба ҷо наовардааст. Инсон набояд бар ин гумон бошад, ки вазифаи худро иҷро кардааст; зеро вай ҳанӯз фармонҳои Худоро, ки бар зиммааш гузошта шудаанд, иҷро накардааст. Пас ин оят огоҳист барои он ки одамӣ аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯяд ва ба иҷрои вазифаҳои худ пардозад.

1. Фоидаҳо:

• Инсон бояд ҳамеша худро ҳисоб кунад ва бидонад, ки ҳаққи Худоро адо накардааст.
• Худписандӣ ва гумон кардани он ки ҳама вазифаҳоро иҷро кардаем, роҳи хатост.
• Худованд инсонро огоҳ мекунад, ки ба итоат ва ибодат рӯй оварад ва аз саркашӣ даст кашад.
• Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ, тавба ва иҷрои фармонҳои Худо ҳидоят мекунад.
• Ҳар кас бояд бидонад, ки то дами марг имкони иҷрои вазифаҳо ва наздик шудан ба Худованд вуҷуд дорад.