Сураи Абаса — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• «أَمَاتَهُ»: Ӯро ба ҳалок расонд ва ҷонашро гирифт, яъне марг ато кард.
• «أَقْبَرَهُ»: Барои ӯ қабр муҳайё кард, ки дар он пӯшида ва нигаҳдорӣ шавад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд ба инсон умр ва мӯҳлат дод, Ӯ вайро ба марг расонд ва барои вай қабрро ҷойгоҳ сохт, то дар он то рӯзи қиёмат бимонад. Ин қабр ҷои пӯшиш ва нигаҳдории ҷисми инсон аст, то он гоҳ ки Худованд ӯро дубора зинда кунад ва барои ҳисобу ҷазо барангезад. Ҳамин тавр, марг поёни ҳаёт нест, балки марҳилае аст ба сӯи ҳаёти абадӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон дармеёбад, ки марг ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.
• Қабр ҷои оромӣ ва нигаҳдорӣ аст, на поёни кор; ин боиси таваккул ва оромии дил барои муъминон мегардад.
• Ёдоварӣ аз марг ва қабр инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тайёрӣ барои охират ҳидоят мекунад.
• Ин оят раҳмати Худовандро нишон медиҳад, ки барои ҷисми инсон пас аз марг низ ҷои муносиб муҳайё кардааст.
• Инсон бояд бидонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ кӯшиш кунад, то дар пешгоҳи Худованд сарбаланд бошад.