Surat 'Abasa — Ayat 9

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَخْشَىٰ (yakhsyā): yaiku rasa wedi lan ngati-ati marang Allah, diiringi karo tumindak taqwa lan ngadohi larangan-Nya. Ora mung wedi biasa, nanging wedi kang lair saka kawruh lan iman marang kamulyane Allah.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo crita babagan wong wuta kang teka marang Nabi Muhammad ﷺ nalika panjenengané lagi adhep-adhepan karo para pembesar Quraisy. Wong wuta mau teka kanthi kepinginan gedhe supaya bisa sinau lan entuk pituduh saka Nabi. Dheweke ora mung kepengin ngerti, nanging uga duwe rasa wedi marang Allah, wedi yen ora nindakake apa kang dadi kuwajibane, wedi yen ora bisa nggayuh pituduh kang bener.

Dadi, ayat iki nggambarake kahanane wong kang duwe ati resik lan kepinginan kuat kanggo nyedhaki Allah. Dheweke teka kanthi rasa wedi marang Allah, ora wedi marang manungsa, ora wedi yen dianggep asor utawa ora penting. Rasa wedi marang Allah iki kang dadi pendorong utama dheweke golek ilmu lan pituduh.

Ing kene ana piwulang penting: wong kang duwe rasa wedi marang Allah lan kepingin sinau iku luwih utama tinimbang wong kang duwe pangkat lan kamulyan ing donya nanging ora peduli marang agama. Allah ora ngukur drajate manungsa saka bandha, pangkat, utawa rupa, nanging saka taqwa lan rasa wedi marang Panjenengané.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Rasa wedi marang Allah iku tandha iman kang sejati lan dadi pendorong kanggo golek ilmu lan pituduh.
• Wong kang kepengin sinau agama kanthi tulus, sanajan kahanane asor ing mata manungsa, iku mulya ing ngarsane Allah.
• Kita ora kena ngremehake sapa wae kang teka golek ilmu, sanajan dheweke wuta, mlarat, utawa ora duwe pangkat.
• Islam mulangake yen drajat manungsa iku gumantung marang taqwa, dudu marang kasugihan utawa kedudukan sosial.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah duwe rasa wedi marang Allah lan ora nglalekake kuwajiban golek ilmu agama.