Сураи Ат-Таквир — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «صَاحِبُكُم»: ҳамнишин ва ҳамзамони шумо, яъне Муҳаммад (с.а.с.), ки шумо ӯро хуб мешиносед ва аз ахлоқу амонатдории ӯ огоҳед.

— «مَجْنُون»: девона, касе ки ақлашро аз даст додааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба мардуми Макка рӯй оварда мефармояд, ки ин Паёмбаре, ки ҳамнишин ва ҳамсуҳбати шумост ва шумо рӯзу шаб бо ӯ зиндагӣ мекунед, ҳаргиз девона нест. Шумо ақлу хиради ӯ, ростгӯӣ ва амонатдории ӯро медонед. Пас чӣ гуна ба ӯ туҳмати девонагӣ мезанед? Ин туҳмат танҳо дурӯғ ва буҳтон аст. Қуръоне, ки ӯ мехонад, суханони девона нест, балки ваҳйи Худост, ки Ҷабраил (а) бо он назди ӯ омадааст. Пас он кас, ки чунин паёмро меорад ва чунин ахлоқ дорад, аз девонагӣ ба дур аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбари Худо (с.а.с.) дорои ақли комил ва ахлоқи олӣ буд, ва ин боиси эътимод ба рисолати ӯст.

— Қуръон каломи Худост, на суханони девона ё шайтон; ин боиси оромиши дил ва устувории имон мегардад.

— Оят моро тарбият мекунад, ки пеш аз ҳар гуфтору туҳмат дар бораи касе, хусусан олимони дин ва роҳбарони ҳақ, андеша кунем ва аз буҳтон парҳезем.

— Ин оят муҳаббат ба Паёмбар (с.а.с.) ва пайравӣ аз ахлоқи ӯро дар дилҳо зиёд мекунад ва моро ба сӯи Қуръон ва ислом ҷалб месозад.