Сураи Ат-Таквир — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «مُطَاعٍ» (мутоъ): касе, ки ба ӯ итоат мекунанд, фармонбаранд.
• «ثَمَّ» (самма): он ҷо, дар он макон — яъне дар осмонҳо.
• «أَمِينٍ» (амин): боваринок, касе, ки ба ӯ эътимод карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои Ҷабраил (алайҳис-салом)-ро баён мекунад, ки Аллоҳ таоло ӯро барои расонидани ваҳй ба паёмбарон интихоб кардааст. Ӯ дар осмонҳо мақоми баланд дорад ва фариштагон ба фармони ӯ итоат мекунанд. Ҳамчунин ӯ ба ваҳе, ки аз ҷониби Аллоҳ ба ӯ супурда шудааст, боваринок аст — яъне онро бе кам ва бе зиёд, бе тағйир ва бе халал ба паёмбарон мерасонад. Ин ду сифат — итоатшавандагӣ дар осмон ва амонатдорӣ дар ваҳй — бузургии мақоми Ҷабраилро нишон медиҳанд ва боварии комилро ба он чи ӯ аз ҷониби Аллоҳ овардааст, тақвият мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло барои расонидани паёми худ касонеро интихоб мекунад, ки ҳам қувват ва ҳам амонатдорӣ доранд, ва ин боиси оромиши дили мӯъминон аст, ки ваҳй бо боварӣ ва эътимоди комил ба мо расидааст.
• Мақоми баланди Ҷабраил (алайҳис-салом) дар осмон ва итоати фариштагон ба ӯ, бузургии Қуръонро нишон медиҳад, зеро он бо чунин паёмбари боваринок ва гиромиқадр фиристода шудааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки сифатҳои амонатдорӣ ва итоатро дар худ парвариш кунем, то дар назди Аллоҳ мақоми баланд ёбем.
• Қуръон китобест, ки бо амонатдории комил ба мо расидааст; пас, бояд онро бо эҳтиром бигирем, бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем.
• Ин оят боиси афзун шудани муҳаббат ба Ислом ва Қуръон мегардад, зеро мебинем, ки Аллоҳ таоло барои ҳидояти мо низоми комили ваҳйро омода кардааст, ки дар он қувват ва амонатдорӣ ҷамъ шудаанд.