Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مُعْتَدٍ»: аз ҳадди худ гузаранда, таҷовузкор нисбат ба ҳудуди Худо.

— «أَثِيمٍ»: гуноҳкор, касе ки дар гуноҳ фурӯ рафтааст; ин калима сиғаи муболиға аст аз «о̄сим» (гуноҳкор).

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки рӯзи қиёмат ва ҷазои онро танҳо касе дурӯғ мешуморад, ки аз ҳудуди Худо гузашта ва дар гуноҳ фурӯ рафтааст. Чунин шахс ба сабаби торикии дилаш аз бисёр гуноҳҳое, ки муртакиб шудааст, ҳақиқатро қабул намекунад ва оятҳои Қуръонро, ки бар ӯ хонда мешавад, суханони беасоси пешиниён меномад. Ин дурӯғ шумурдан аз рӯи далел ва ҳуҷҷат нест, балки сабаби он гуноҳҳоест, ки дилашро пӯшондаанд. Ҳамин тавр, танҳо таҷовузкор ва гуноҳкори бузург аст, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ мешуморад, зеро дили ӯ аз зикри Худо ғофил гаштааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат реша дар гуноҳ ва таҷовуз дорад; пас ҳар касе, ки ба ҳақиқат ташна аст, бояд дили худро аз гуноҳ пок созад, то ҳақро бипазирад.

— Қуръон бо адлу ҳикмат сухан мегӯяд ва ҳақиқатро равшан баён мекунад; он касонеро, ки ба он имон меоранд, ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз таҷовуз ва гуноҳ дурӣ ҷӯем ва дили худро ба зикри Худо зинда нигоҳ дорем, то аз ҷумлаи дурӯғшуморандагони рӯзи қиёмат набошем.

— Имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот инсонро ба некӣ ва адолат водор мекунад ва аз зулму ситам бозмедорад; ин аст, ки Ислом ба фоидаи ҳамаи одамон дар ҳар замон ва макон аст.