Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «أَجْرَمُوا»: гуноҳ карданд, ҷиноят содир карданд; дар ин ҷо мурод касонест, ки бо куфру инкор худро ба гуноҳ олуда кардаанд.

— «يَضْحَكُونَ»: механдиданд, масхара мекарданд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки бо куфру гуноҳ худро ба ҷиноят олуда карда буданд, дар дунё аз мӯъминон масхара мекарданд ва ба онҳо механдиданд. Ин амали онҳо аз саркашӣ ва ғурури онҳо бармеомад, ки худро болотар аз аҳли имон меҳисобиданд. Онҳо на танҳо худ ба имон намеомаданд, балки касоне низ, ки роҳи ҳидоятро интихоб карда буданд, мавриди тамасхур ва таҳқир қарор медоданд. Ин оят оғози баёни сарнавишти онҳост, ки дар оятҳои баъдӣ идома меёбад: рӯзе хоҳад расид, ки ҳамин мӯъминон бар кофирон хоҳанд хандид, чунон ки онҳо дар дунё бар мӯъминон механдиданд. Ин таъкидест бар адолати Худованд, ки ҳар амале сазовори ҷазои худ аст ва ҳеҷ чиз аз назди Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар дар дунё мавриди масхара ва таҳқири бадхоҳон қарор гиранд, ин ҳолат на нишонаи камбуди онҳост, балки суннати Худованд дар ҳаққи аҳли ҳақ аст.

— Сабре, ки мӯъмин дар баробари тамасхур ва озор нишон медиҳад, сабаби баланд шудани мартабаи ӯ дар назди Худованд мегардад.

— Оят ҳушдор медиҳад, ки масхара кардан ва хандидан ба аҳли имон амали аҳли ҷиноят аст ва инсон бояд аз чунин рафтор эҳтиёт кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки арзишҳои ҳақиқӣ дар назди Худованд бо меъёрҳои дунёвӣ чен намешаванд; онҳо, ки имрӯз дар дунё масхара мешаванд, фардо дар охират сарфароз хоҳанд буд.

— Ин оят дили мӯъминро ба умедворӣ ва истодагарӣ дар роҳи имон ташвиқ мекунад ва муҳаббати ӯро ба Қуръон ва ваъдаҳои Худованд зиёд мегардонад.