Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• «مَرُّوا»: гузаштанд.
• «يَتَغَامَزُونَ»: ба якдигар ишора бо чашм ва абрӯ мекунанд, яъне бо нишонаҳои чашму абрӯ якдигарро ба масхара гирифтани касе ташвиқ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он гурӯҳест, ки дар дунё бо имон ва мӯъминон душманӣ доштанд. Ҳангоме ки аз канори мӯъминон мегузаштанд, ба якдигар бо чашму абрӯ ишора мекарданд ва онҳоро ба масхара мегирифтанд. Ҳадафи онҳо аз ин кор таҳқир ва хор кардани мӯъминон буд, то ки имон ва роҳи ҳақро дар назари мардум ночиз ва хандаовар нишон диҳанд. Ин амал нишонаи кибр, ҷаҳолат ва душмании онҳо бо ҳақ буд. Вале Худованд ин гуна рафторро фаромӯш намекунад ва дар охират ҳақиқат баръакс мешавад: онҳое, ки имон оварданд ва сабр карданд, пирӯз мешаванд ва бар кофирон механданд, чунон ки онҳо дар дунё бар мӯъминон механдиданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мӯъмин тасаллӣ медиҳад, ки масхара ва таҳқири душманон на нишонаи ботил будани роҳи ӯст, балки нишонаи нотавонии онҳост.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ саранҷом ба пирӯзӣ ва сарфарозӣ мерасонад.
• Ислом ба мӯъминён меомӯзад, ки дар баробари масхара ва таҳқир бо ахлоқи некӯ ва сабр муқобила кунанд ва интиқоми худро ба Худованд вогузоранд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ амали нек ва ҳеҷ ранҷу азобе беподош намемонад ва адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.