Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «أَلَا»: ҳарфи таваҷҷуҳ ва огоҳист, ки барои ҷалби диққат ва таъкид омадааст; маънояш «оё намедонанд» ё «ҳушдор».
• «يَظُنُّ»: гумон мекунанд, бовар доранд, яқин ҳисоб мекунанд. Дар ин ҷо ба маънои бовар ва эътиқод аст.
• «أُولَٰئِكَ»: онҳо, яъне касоне ки камфурӯшӣ мекунанд.
• «مَّبْعُوثُونَ»: барангехташавандагон, яъне аз қабрҳо зинда гардонидашавандагон барои ҳисоб.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳушдор ва саволест ба касоне ки дар паймонидану вазн кардан камфурӯшӣ мекунанд. Худованд мефармояд: оё ин гуна одамон бовар надоранд ва намедонанд, ки рӯзе аз қабрҳо зинда гардонида мешаванд ва ба сӯи Парвардигорашон баргардонида мешаванд? Онҳо бояд бидонанд, ки ҳамаи амалҳояшон, ҳатто камфурӯшӣ дар паймона ва тарозу, сабт шудааст ва дар рӯзи қиёмат ба онҳо ҷазо дода мешавад. Ин савол барои он аст, ки инсон андеша кунад ва аз ноҳақӣ даст кашад, зеро бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисоб аст, ки одамро аз зулм ва хиёнат бозмедорад. Ҳар касе ки ба зиндашавӣ пас аз марг ва ҳисобот бовар дошта бошад, ҳаргиз ба ҳаққи дигарон даст дароз намекунад ва дар муомила бо мардум ростқавл мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Бовар ба рӯзи қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг асоси адолат ва ростқавлӣ дар муомила бо мардум аст.
• Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки ҳамаи амалҳояш, хурд ё калон, сабт мешавад ва рӯзе ҳисоб хоҳад дод.
• Ислом дини адолат ва ростӣ аст; ҳатто камфурӯшӣ дар паймона ва тарозу гуноҳи калон ҳисобида мешавад.
• Андеша дар бораи охират инсонро аз зулм, фиреб ва ноҳақӣ бозмедорад ва ба некӣ ва ростқавлӣ ҳидоят мекунад.
• Ҳар кас бидонад, ки ба зудӣ ба сӯи Худованд бармегардад, дилаш ба дунёи фонӣ намебандад ва барои охирати худ тайёрӣ мебинад.