Сураи Аль-Иншикак — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «بَلَىٰ»: ҳарфи ҷавоб аст, ки гуфтаи пешро рад мекунад ва онро тасдиқ менамояд; яъне «не, чунин нест, ки гумон кард, балки ҳақиқат ин аст».

— «بَصِيرًا»: бинанда, огоҳ ва донанда; Худованде, ки ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоб ба гумонест, ки кофир дар бораи зинда шудани дубора ва ҳисоб додан дошт. Ӯ гумон мекард, ки баъд аз марг ба сӯи Парвардигораш баргардонида намешавад ва ҳисобу китоб нахоҳад шуд. Пас Худованди Мутаъол бо калимаи «بَلَىٰ» ин гумонро рад мекунад ва мефармояд: не, чунин нест, балки ҳатман ӯро баъд аз марг зинда мегардонад ва ба сӯи Худ бармегардонад, то ки ба амалҳояш ҷазо дода шавад. Сипас мефармояд, ки Парвардигори ин инсон аз ҳоли ӯ аз рӯзи офариданаш то рӯзе, ки ӯро дубора зинда мекунад, огоҳ ва бинанда аст; ҳеҷ чиз аз амалҳо, ниятҳо ва ҳолатҳои ӯ бар Ӯ пинҳон намемонад. Ҳамон тавре ки ӯро бори аввал аз нестӣ офарид, боз ҳамон гуна зинда мегардонад ва ба ҳар амали нек ва бад ҷазои муносиб медиҳад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё охирин манзил нест ва баъд аз марг ҳаёт, зиндашавӣ ва ҳисоб вуҷуд дорад.

— Худованди Мутаъол аз ҳоли бандагонаш комилан огоҳ аст; ҳеҷ амале, ҳатто агар пинҳонӣ бошад ҳам, аз Ӯ пӯшида намемонад.

— Ин боварӣ ба инсон умед ва тасаллӣ мебахшад, ки ҳеҷ некии ӯ беподош намемонад ва ҳеҷ бадие беҷазо намегузарад.

— Оят инсонро ба тавба, некӯкорӣ ва омодагӣ ба рӯзи қиёмат тарғиб мекунад ва дилро ба адлу раҳмати Худованд гарм месозад.

— Доим ба ёд доштани назорати Худованд инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.