Сураи Ат-Тарик — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «مَاءٍ دَافِقٍ»: обе аз ду ҷузъ таркиб ёфтааст: «ماء» ба маънои об ва «دافق» ба маънои резанда ё ҷорӣшаванда бо шитоб. Дар ин ҷо мурод оберо гӯянд, ки аз мард берун меояд ва бо шитоб ба бачадон рехта мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ӯ аз чӣ чизе офарида шудааст. Инсон аз обе офарида шудааст, ки бо шитоб рехта мешавад ва дар бачадон ҷой мегирад. Ин об аз байни сулби мард ва синаи зан берун меояд. Ҳамоно Зоте, ки инсонро аз чунин обе офаридааст, метавонад ӯро пас аз марг боз ба ҳаёт баргардонад. Офариниши аввалини инсон аз ин обе, ки ҳеҷ арзиши зоҳирӣ надорад, далели равшанест бар он ки зинда кардани ӯ пас аз марг барои Худованд осон аст. Инсон бояд дар асли офариниши худ андеша кунад, то ба қудрати бепоёни Худованд пай барад ва ба рӯзи қиёмат бовар кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсонро ба андеша дар бораи офариниши худ даъват мекунад, то бузургии Худовандро бишносад.

— Қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳатто аз оби ночиз инсони комилро меофарад.

— Бовар ба рӯзи қиёмат ва зинда шудан пас аз маргро тақвият мекунад.

— Инсонро ба фурӯтанӣ ва тавозуъ водор мекунад, зеро асли офариниши ӯ аз чизе ночиз аст.

— Дар дили инсон муҳаббат ва эҳтироми нисбат ба Худованд ва дини Исломро зиёд мекунад, чунки Худованд бо раҳмат ва қудрати худ инсонро офарида ва ба ӯ роҳи ҳаёти ҷовидонро нишон додааст.