سوره طارق — آیه 6

معانی کلمات:

• «ماءٍ دافق»: آبی که به سرعت و با فشار بیرون میریزد؛ مراد منی مرد است که در رحم زن ریخته میشود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، انسان منکر معاد را به تأمل در آغاز آفرینش خود فرا میخواند تا از این راه، امکانِ بازآفرینی را برایش روشن سازد. او از قطرهای ناچیز و آب جهندهای آفریده شده است که با شتاب از مرد بیرون میآید و در رحم زن جای میگیرد. این آبِ ضعیف و بیارزش، سرآغاز پیدایش انسانی با این عظمت و پیچیدگی شده است. پس کسی که توانست از چنین مایهای، این موجود شگفتانگیز را بیافریند، قطعاً بر بازگرداندن او پس از مرگ نیز تواناست. آفرینش دوباره، برای قدرتی که آفرینش نخستین را انجام داده، نه دشوار است و نه غیرممکن؛ بلکه برای او آسانتر و سادهتر از آفرینش اول است.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت ضعف و ناتوانی انسان در آغاز آفرینش، سبب فروتنی و دوری از تکبر در برابر خالق میشود.
2. توجه به آفرینش نخستین، قویترین دلیل بر امکان معاد و حیات دوباره است؛ پس ایمان به روز رستاخیز، ریشه در خرد و اندیشه دارد.
3. این آیه انسان را به شکرگزاری در برابر نعمت وجود و حیات فرا میخواند و او را به یاد آورندهی نعمتهای بیپایان الهی میسازد.
4. شناخت مراحل آفرینش انسان، ایمان به حکمت و قدرت خداوند را در دل تقویت میکند و او را به عبادتی آگاهانه و عاشقانه سوق میدهد.