Сураи Ат-Тарик — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• الصُّلْبِ: сутунмӯҳраи мард, қисми сахти пушт.
• التَّرَائِبِ: ҷамъи калимаи «тариба», ки устухонҳои синаи зан аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи офариниши инсон сухан мегӯяд. Мефармояд, ки он оби дафъшаванда аз байни сутунмӯҳраи мард ва устухонҳои синаи зан берун меояд. Яъне, манбаи пайдоиши инсон аз ду ҷузъи бадан аст, ки Худованд онҳоро ба ҳам пайваст кардааст. Ин оят далели қудрати Худованд бар офариниш ва зинда кардани дубораи инсон аст. Ҳамон Зоте, ки инсонро аз чунин оби ночиз офарид, метавонад ӯро пас аз марг боз зинда кунад. Ин сухан барои онҳоест, ки қиёматро инкор мекунанд, то андеша кунанд, ки аз чӣ офарида шудаанд ва бидонанд, ки бозгардонидани онҳо баъд аз марг барои Худованд ҳеҷ душворӣ надорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят инсонро ба андеша дар бораи офариниши худ даъват мекунад, то бузургии Худовандро бишносад.
• Нишон медиҳад, ки Худованде, ки инсонро аз оби ночиз офаридааст, ба зинда кардани дубораи ӯ қодир аст.
• Инсонро аз ғурур ва худписандӣ бозмедорад, зеро пайдоиши ӯ аз манбаи хеле содда аст.
• Ба инсон меомӯзад, ки ба қудрати Худованд бовар кунад ва қиёматро инкор накунад.
• Ин оят сабаби афзун шудани имон ва яқини инсон ба ҳаёти охират мегардад.