سوره اعلی — آیه 12

معانی کلمات:

• یَصْلَی: داخل شدن و سوختن در آتش، چشیدن حرارت آن.
• النَّارَ الْکُبْرَی: آتش بزرگ و عظیم، که مراد آتش سخت و شدید آخرت است.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه در ادامه توصیف کسانی است که از پند و اندرز الهی رویگردانند و راه شقاوت را در پیش میگیرند. خداوند متعال میفرماید: آن کسی که از یاد خدا و تذکرات پیامبرانه اعراض میکند، سرانجام به آتش بزرگ و سهمگین دوزخ وارد میشود و حرارت و عذاب شدید آن را با تمام وجود میچشد. این آتش، همان آتش عظیم آخرت است که در برابر آتش دنیا، بسیار بزرگتر و سختتر است و هیچ آرامش و راحتی برای انسان در آن وجود ندارد. او در آن آتش نه میمیرد تا از عذاب رهایی یابد و نه زندگی سودمندی دارد که از آن بهرهمند شود؛ بلکه در عذابی جاودانه و دردناک گرفتار میآید.

فواید و پیامهای آیه:

• عظمت و شدت عذاب آخرت، هشداری جدی برای بیداری دلهای غافل است تا پیش از فرا رسیدن آن روز، به سوی توبه و اصلاح برگردند.
• ترس از آتش بزرگ، انگیزهای قوی برای پرهیز از گناهان و روی آوردن به طاعت الهی ایجاد میکند.
• این آیه نشان میدهد که خداوند با عدل کامل خود، سرنوشت هر کسی را مطابق اعمالش رقم میزند و هیچ ظلمی در قیامت رخ نمیدهد.
• شناخت عاقبت شقاوتآمیز گناهکاران، مؤمنان را به شکرگزاری از نعمت هدایت و ایمان وا میدارد و آنان را در مسیر استقامت ثابتقدم میسازد.