Сураи Аль-Аля — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَصْلَى: дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад.
• النَّارَ الْكُبْرَىٰ: оташи бузурги охират, ки аз оташи дунё сахттар аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шахси бадбахте сухан мегӯяд, ки аз ёдоварӣ рӯй мегардонад ва ба он амал намекунад. Ӯ касест, ки ба оташи бузурги охират дохил мешавад ва аз гармии сахти он азоб мекашад. Ин оташ оташи дунё нест, балки оташи охират аст, ки хеле шадидтар ва пурқувваттар мебошад. Дар он ҷо ӯ ҳамеша дар азобу уқубат хоҳад буд ва ҳеҷ роҳи раҳоӣ надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯй гардондан аз ёдоварии Худо ва дастурҳои Ӯ оқибати бад дорад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба ёдоварӣ ва пандҳои Қуръон гӯш диҳем ва ба онҳо амал кунем, то аз азоби охират наҷот ёбем.
• Нишон медиҳад, ки оташи охират аз оташи дунё басо шадидтар аст ва ин боиси он мешавад, ки мо аз гуноҳу хатоҳо худдорӣ кунем.
• Дар дилҳо тарсу эҳтиром нисбат ба Худо ва рӯзи қиёматро зиёд мекунад ва моро ба сӯи некӣ ва тақво ҳидоят менамояд.