Сураи Аль-Аля — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ثُمَّ» (сумма): сипас, баъд аз он.

— «لَا يَمُوتُ» (ло ямуту): намемирад.

— «وَلَا يَحْيَى» (ва ло яҳё): ва на зиндагӣ мекунад (зиндагии фоиданок надорад).

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли аҳли дӯзах сухан мегӯяд. Онҳое, ки аз ёдоварӣ ва панд рӯй гардонданд ва ба Худо имон наоварданд, ба оташи бузурги дӯзах дохил мешаванд. Дар он ҷо азобу уқубати сахтро мечашанд, аммо намемирад, то ки аз ин азоб ором ёбанд ва ба марг раҳо шаванд, ва на зиндагии некӯ ва обрӯмандона доранд, ки аз он баҳраманд гарданд. Яъне ҳолати онҳо ҳолати байни марг ва зиндагӣ аст: на марг онҳоро аз азоб халос мекунад ва на зиндагӣ ба онҳо оромӣ ва некӯӣ меорад. Ин азоби ҷовидона ва доимӣ аст, ки ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон оқибати некӯ ва бади одамро бо адолат баён мекунад ва ҳақиқатро пинҳон намекунад.

— Худованд одамонро огоҳ мекунад, то ки аз рӯй гардондан аз панд ва имон наовардан эҳтиёт кунанд, зеро оқибати он азоби сахт ва ҷовидонӣ аст.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар дунё ба некӯкорӣ, имон ва тоат машғул шавад, то ки дар охират аз раҳмати Худо ва биҳишт баҳраманд гардад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он одамро аз торикӣ ба рӯшноӣ мебарад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Ҳар кас, ки ба ин оят андеша кунад, мефаҳмад, ки зиндагии дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад, то ки аз азоби дӯзах эмин монад ва ба биҳишти ҷовидонӣ ноил гардад.