Сураи Аль-Аля — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ذَكَرَ»: ёд кард, ба забон овард ва дар дил ҳозир дошт.

— «اسْمَ رَبِّهِ»: номи Парвардигораш, яъне ёди Худованд ва ягона донистани Ӯ.

— «فَصَلَّىٰ»: баъд намоз хонд, яъне намозҳои фарзро ба ҷо овард ва бо нафл онро пурра кард.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд сифати растагорон ва бахтмандони охиратро баён мекунад. Касе ки худро аз ахлоқи бад ва гуноҳ пок месозад, Парвардигори худро ёд мекунад, Ӯро ягона медонад, ба Ӯ дуо мекунад ва он чиро ки Ӯ писандидааст, ба ҷо меорад, сипас намоз мехонад — намозҳои фарзро дар вақти худ ва бо тартиби дуруст адо мекунад ва бо намозҳои нафл онро зиёд мекунад. Ёди Худованд ва намоз ду нишонаи асосии имон ва итоат ба Парвардигоранд; ҳар касе ин дуро ба ростӣ ба ҷо оварад, ба комёбӣ ва раҳмати Худованд умедвор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом дини покӣ, ёди Худованд ва намоз аст; ҳар касе ин роҳро интихоб кунад, ба осонӣ ба сӯи некбахтӣ ҳидоят мешавад.

— Ёди Худованд дилро ором ва зиндагиро пур аз баракат мегардонад; ин роҳ барои ҳама дастрас аст ва ба касе махсус нест.

— Намоз пайванди банда бо Парвардигораш аст; он инсонро аз бадӣ бозмедорад ва ба некӣ наздик мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки комёбӣ танҳо дар поксозӣ, ёди Худованд ва намоз аст; ҳар касе ин корҳоро ихлосона ба ҷо оварад, ба фазли Худованд ба биҳишт ва ризои Ӯ умедвор мешавад.

— Қуръон роҳи наҷотро ба забони содда ва равшан баён мекунад, то ҳар инсоне, ки хоҳад, ба он амал кунад ва ба роҳати дил ба ислом меҳр бандад.