Сураи Аль-Аля — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Халақа»: офарид, биёфарид.

— «Фасавва»: пас рост ва баробар кард, яъне ҳар махлуқро дар шакли муносиб ва зебое офарид.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи Парвардигори олам аст, ки дар ояти пеш аз он фармуда шудааст номи Ӯро пок бидонем. Худованди Таоло он Зотест, ки ҳамаи махлуқотро офарид ва ба ҳар як аз онҳо шаклу симои муносиб ва зебоеро ато кард. Ӯ инсонро дар шакли ростқомат ва муътадил офарид, аъзои баданашро баробар ва мутаносиб гардонд, то ки ба кори худ мувофиқ бошад. Ҳамчунин ҳар махлуқро дар ҳолате офарид, ки ба зиндагии вай мувофиқ ва муносиб аст. Ин ҳама нишонаи қудрати бепоёни Худованд ва ҳикмати Ӯ дар офариниш аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба атрофи худ бинем ва дар офариниши худ ва ҷаҳони гирду атроф андеша кунем; ҳар чизе ки Худованд офаридааст, дар ниҳояти зебоӣ ва мутаносибӣ аст.

— Худованд на танҳо офарид, балки ҳар чизро дар шакли пурра ва муносиб офарид, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованди ягона бовар кунем ва Ӯро ба покӣ ёд кунем, зеро Ӯ Офаридгори ҳама чиз аст.

— Қуръон моро ба тафаккур ва шукргузорӣ даъват мекунад; ҳар гоҳ ба офариниши худ ва ҷаҳон нигарем, дили мо ба ислом ва Қуръон наздиктар мешавад.