Сураи Аль-Аля — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «سَبِّحِ»: пок соз кардан, аз айбу нуқсонҳо ва шарик қарор додан тоза нигоҳ доштан.

— «اسْمَ»: ном, ёд кардан ва зикри Парвардигор.

— «رَبِّكَ»: Парвардигори ту, ки соҳиб, тарбиятгар ва парвардагор аст.

— «الْأَعْلَى»: Баландтарин, ки аз ҳама чиз болотар ва бузургтар аст.

1. Тафсири оят:

Парвардигоро, номи Парвардигори Баландтарини худро аз ҳар гуна айбу нуқсон пок соз. Ӯро аз шарик ва камбудиҳо тоза бидон, зеро Ӯ аз ҳама чиз болотар ва бузургтар аст. Ҳангоми зикр ва ёд кардани Ӯ номи Ӯро бо таъзим ва эҳтиром ба забон биёр. Ин Парвардигор он Зотест, ки тамоми махлуқотро офарида, офаринишашро некӯ ва мукаммал гардонидааст, ҳар чизро бо андоза ва тақдир муайян карда, ба ҳар махлуқ роҳи дурустро нишон додааст, аз замин гиёҳи сабз рӯёнида, баъд онро хушку сиёҳ гардонидааст. Пас, Ӯ сазовори ҳар гуна тасбеҳ, поксозӣ ва ситоиш аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки Парвардигори худро ҳамеша бо номи Баландтаринаш ёд кунем ва Ӯро аз ҳар айбу нуқсон пок бидонем.

— Тасбеҳ ва зикри Худо дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.

— Офариниши мукаммали олам ва тақдири ҳар чиз гуюҳи қудрати бепоёни Худованд аст, ки моро ба шинохти Ӯ наздик мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша шукргузор ва сипосгузори неъматҳои Парвардигор бошем.

— Ёдоварии неъматҳои Худо, аз қабили рӯёнидани гиёҳ ва гардиши фаслҳо, моро ба муҳаббат ва итоати Ӯ ҳидоят мекунад.