Сураи Аль-Аля — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «نُيَسِّرُكَ»: туро осон мегардонем, сабук мекунем.

— «لِلْيُسْرَى»: ба сӯи осонӣ, ба роҳи осонтару некӯ, ба корҳои писандида.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) ваъда медиҳад, ки ӯро ба ҳар кор осонӣ медиҳад ва ба роҳи осонтарин ҳидоят мекунад. Ин осонӣ ҳамаи корҳои ӯро дар бар мегирад: ҳам дар расонидани паём ва адои вазифаҳои вазнини рисолат, ҳам дар тамоми умури зиндагии ӯ. Парвардигор дини ӯро дини осон қарор медиҳад, ки дар он сахтӣ ва машаққат нест, балки ҳамаи аҳком ба гунае ҳастанд, ки барои банда қобили иҷро ва сабук бошанд. Ҳамчунин Худо ӯро ба сӯи амалҳои некӯ ва писандида, ки сабаби хушнудии Парвардигор ва дохил шудан ба биҳишт мегарданд, раҳнамоӣ мекунад. Ин оят баёнгари он аст, ки роҳи ҳақ роҳи осонӣ аст ва Худо бандаи худро дар ин роҳ танҳо намегузорад, балки ӯро дастгирӣ ва муваффақ мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст, на дини сахтӣ ва машаққат. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба ин дин майл кунад ва аз он натарсад.

— Худо бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад, балки онҳоро дар корҳои некӯ муваффақ ва осон мегардонад; ин умедворӣ ва эътимодро ба Парвардигор зиёд мекунад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба сӯи корҳои некӯ ва писандида ҳаракат кунем, зеро Худо роҳи некӯро барои бандагонаш осон месозад.

— Ин оят дили инсонро ба Ислом гарм мекунад, чунки мебинем, ки Парвардигор мехоҳад бандааш ба осонӣ ба некӯкорӣ ва саодат бирасад, на ба душворӣ ва ҳалокат.