Сураи Аль-Гашия — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «وُجُوهٌ»: рӯйҳо, чеҳраҳо.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «نَّاعِمَةٌ»: нозу неъматнок, яъне дорои зебоӣ, шодмонӣ ва хурсандӣ.

1. Тафсири оят:

Дар ояти пешина сухан аз чеҳраҳои дӯзахиён буд, ки хор ва хаста буданд. Пас аз он Худованд чеҳраҳои биҳиштиёнро зикр мекунад, то фарқи байни ду гурӯҳ равшан шавад. Дар он рӯз чеҳраҳои муъминон ва некӯкорон пур аз неъмат, зебоӣ, шодмонӣ ва хурсандӣ хоҳанд буд. Ин нозу неъмат ба сабаби он аст, ки дар дунё бо амалҳои нек ва итоат ба Худо кӯшиш карданд ва дар охират ба подоши он расиданд. Онҳо дар биҳиште ҷой мегиранд, ки мақому мартабааш баланд аст, дар он ҷо сухани беҳуда намешунаванд, чашмасорҳо равон аст, тахтҳо баланд, кӯзаҳо барои нӯшокиҳо омода, болиштҳо паҳлӯи ҳам чидашуда ва фаршҳои зиёд густурда шудаанд. Ҳамин тавр, чеҳраҳои онҳо аз неъматҳои Худо шод ва дурахшон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки амалҳои нек ва итоати дунё дар охират ба шодӣ ва неъмати абадӣ табдил меёбанд.

— Худованд бандагони худро ташвиқ мекунад, ки ба ҷойи пайравӣ аз роҳи дӯзахиён, роҳи биҳиштиёнро интихоб кунанд.

— Ин оят дили инсонро ба умед ва некӯӣ ба охират гарм мекунад ва меҳри Исломро дар дил афзун месозад.

— Ҳар кас бихоҳад рӯзи қиёмат чеҳрааш нозу неъматнок бошад, бояд дар дунё бо имон ва амали солеҳ кӯшиш кунад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва раҳматшиносии Худованд ҳидоят мекунад, зеро ваъдаи неъматҳои ҷовидонро ба бандагони солеҳ додааст.