Сураи Аль-Гашия — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• لَّا يُسْمِنُ: фарбеҳ намекунад, ба бадан ғизо намедиҳад.
• وَلَا يُغْنِي: ва намерасонад, кифоя намекунад.
• مِن جُوعٍ: аз гуруснагӣ, яъне гуруснагиро рафъ намекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи таоме сухан мегӯяд, ки ба аҳли дӯзах дода мешавад — аз гиёҳи хордор ва бадбӯи «зариъ», ки ҳеҷ фоидае надорад. Ин таом на баданро фарбеҳ мекунад ва на қуввату нерӯ мебахшад, ва на гуруснагии хӯрандаро сер мекунад. Яъне на фоидаи зоҳирӣ дорад ва на фоидаи ботинӣ. Ҳадафи асосӣ аз таом ду чиз аст: баданро ғизо додан ва гуруснагиро рафъ кардан. Ин таом ҳеҷ яке аз ин ду вазифаро иҷро намекунад. Ин аз шиддати азоб ва сахтии ҳоли аҳли дӯзах дарак медиҳад, ки ҳатто таоми онҳо низ ба онҳо суд намерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати кофирон ва гуноҳкорон дар охират чӣ гуна сахт аст, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки неъматҳои дунё ва таоми он гузаранда аст, аммо неъматҳои охират барои аҳли имон ҷовидона ва комил аст.
• Моро ба шукргузорӣ барои таоми пок ва ҳалол дар дунё даъват мекунад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи раҳмати Худо ва тавба мекашад, зеро Худованд роҳи наҷотро пеш аз афтодан ба чунин ҳолат нишон додааст.
• Моро водор мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем ва аз он ибрат гирем, то дар охират аз аҳли саодат бошем, на аз аҳли азоб.