سورت فجر — آیت 16

د کلمو معناګانې:

• ابْتَلَاهُ: ازموینه ورسره وکړه، په مصیبت باندې یې وازمایه.
• فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ: پر هغه یې رزق تنګ کړ، یعنې ورته یې لږ او سخت ورکړ.
• أَهَانَنِ: زما رب ما سپک کړ، ما ته یې ذلت راکړ.

تفسیر:

کله چې الله تعالی یو انسان په تنګلۍ او بېوزلۍ سره وازمایي، او د هغه رزق ورته تنګ کړي، نو هغه انسان په خپل ظني فکر کې دا ګومان کوي چې الله تعالی ما سپک کړی او زه د هغه په نظر کې بې ارزښته یم. خو دا یو غلط فکر دی، ځکه چې الله تعالی ځینو بندګانو ته د دوی د ازموینې لپاره تنګي ورکوي، نه د دې چې هغوی یې سپک کړي وي. الله تعالی په خپل حکمت سره رزق تنګ یا پراخوي، او دا د هغه د عدل او حکمت پر بنسټ وي، نه د هغه د محبت یا کرکې پر بنسټ. انسان باید پوه شي چې شتمني او فقر د الله په نزد د عزت او ذلت معیار نه دی، بلکې دا یوه ازموینه ده چې د بندګه صبر او شکر څرګندوي.

فايدې:

• دا چې انسان باید په فقر او تنګلۍ کې له الله تعالی څخه ناهیلی نشي، ځکه چې دا د الله له حکمته ده او پر بنده د هغه د ازموینې لپاره راځي.
• دا چې شتمني او فقر د الله په نزد د عزت او ذلت نښه نه ده، بلکې اصلي عزت په ایمان او تقوی کې دی.
• دا چې انسان باید په هر حالت کې له الله تعالی څخه راضي وي، که رزق پراخ وي او که تنګ، ځکه چې الله تعالی په خپل بنده باندې ډېر مهربان او حکیم دی.