சூரா அல்-ஃபஜ்ர் — வசனம் 16

சொற்பொருள்:

• ابْتَلَاهُ: அவனைச் சோதித்தான் (பரீட்சித்தான்).
• فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ: அவனுடைய உணவு/வாழ்வாதாரத்தை இறுக்கமாக்கினான், குறைத்தான்.
• رَبِّي أَهَانَنِ: என் இறைவன் என்னை இழிவுபடுத்தினான் (அவமதித்தான்).

விளக்கம்:

மனிதன் செல்வம் கொடுக்கப்படும்போது மட்டுமல்லாமல், வாழ்வாதாரம் சுருக்கப்பட்டு, வறுமையால் சோதிக்கப்படும்போதும் தவறான எண்ணம் கொள்கிறான். அவனுக்கு உணவு, செல்வம் போன்றவை குறைக்கப்பட்டு, வாழ்க்கை நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் அவன் சோதிக்கப்படும்போது, "என் இறைவன் என்னை இழிவுபடுத்தினான்" என்று கூறுகிறான். அதாவது, வறுமையும் நெருக்கடியும் தனக்கு இறைவனிடமிருந்து கிடைத்த அவமானம் என்று தவறாக எண்ணுகிறான். உண்மையில், இது ஒரு சோதனையே தவிர, இறைவன் அவனை இழிவுபடுத்தியதல்ல. செல்வமும் வறுமையும் இறைவனின் பரீட்சைக்கான கருவிகளே. செல்வம் கொடுக்கப்படும்போது "இறைவன் என்னை கண்ணியப்படுத்தினான்" என்றும், வறுமை வரும்போது "இறைவன் என்னை இழிவுபடுத்தினான்" என்றும் கூறுவது மனிதனின் தவறான புரிதலாகும். ஏனெனில், இவ்விரண்டும் இறைவனின் சோதனைகளே.

பயன்கள்:

1. செல்வமும் வறுமையும் இறைவனின் சோதனைக்கான வழிமுறைகளே; அவை ஒருவரின் மேன்மைக்கோ, இழிவுக்கோ அறிகுறிகள் அல்ல.
2. வறுமை வரும்போது பொறுமையும், செல்வம் வரும்போது நன்றியும் கடமையாகும்; இரண்டிலும் இறைவனின் விருப்பத்திற்கு அடிபணிய வேண்டும்.
3. இறைவன் தன் அடியார்களை அவர்களின் நிலைக்கேற்ப சோதிப்பான்; இந்தச் சோதனைகள் அவர்களின் பொறுமையையும் நம்பிக்கையையும் வளர்க்கும்.
4. மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் நிலைமைகளைக் கொண்டு இறைவனின் அன்பையோ, வெறுப்பையோ மதிப்பிடக்கூடாது; மாறாக, ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் இறைவனின் ஞானத்தை நம்ப வேண்டும்.
5. இறைவன் யாருக்கு அதிக செல்வம் கொடுக்கிறானோ அவர் மேலானவர் என்றோ, யாருக்கு குறைவாக கொடுக்கிறானோ அவர் தாழ்ந்தவர் என்றோ எண்ணுவது தவறு; மேன்மை இறையச்சத்திலேயே உள்ளது.