Σούρα Ατ-Ταύμπα — Στίχος 115

Δεν επιτρέπεται για τον Προφήτη, ούτε για τους πιστούς να επικαλεστούν (τον Αλλάχ) για τη συγχώρεση των ειδωλολατρών, ακόμα κι αν ήταν συγγενείς τους, αφού έγινε σαφές σ’ αυτούς (τους πιστούς) ότι (εκείνοι οι ειδωλολάτρες) είναι οι κάτοικοι του Πυρός (αφού πέθαναν στην απιστία τους).

Όσο για την επίκληση του Αβραάμ (προς τον Αλλάχ) για τη συγχώρεση του πατέρα του, δεν ήταν παρά μόνο λόγω μιας υπόσχεσης που είχε δώσει σ' αυτόν (τον πατέρα του, ότι θα ζητούσε από τον Αλλάχ να τον συγχωρήσει). Ωστόσο, όταν του έγινε σαφές ότι (ο πατέρας του) ήταν εχθρός του Αλλάχ, τον απαρνήθηκε. Πράγματι, ο Αβραάμ έκανε επικλήσεις (προς τον Αλλάχ με ταπεινότητα) πολύ συχνά, και ήταν μακρόθυμος (για όσους τον αδίκησαν).

Πράγματι, στον Αλλάχ ανήκει η Κυριαρχία των ουρανών και της Γης, Αυτός είναι που δίνει τη ζωή και την αφαιρεί, και πράγματι, δεν έχετε πέραν του Αλλάχ, κανέναν κηδεμόνα, ούτε κανέναν υποστηρικτή.

Πράγματι, ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλεια του Προφήτη (για το ότι έδωσε την άδεια στους υποκριτές να μη βγουν για τη μάχη της Ταμπούκ), και των Αλ-Μουχατζιρείν (μεταναστών από τη Μάκκα) και των Αλ-Ανσάρ (υποστηρικτών, των κατοίκων της Μαντίνας) που τον ακολούθησαν (τον Προφήτη) την ώρα της κακουχίας (στο ταξίδι για τη μάχη της Ταμπούκ), αφού πρώτα κόντεψαν οι καρδιές κάποιων απ' αυτούς να παρεκκλίνουν (από το να βγουν για τη μάχη, επειδή ήταν μεγάλο ταξίδι, σε υπερβολική ζέστη και έλλειψη εφοδίων, στο σημείο που δύο άνδρες μοιράστηκαν έναν χουρμά, και κάποιοι άνδρες καβάλησαν εναλλάξ μία καμήλα). Έπειτα (ο Αλλάχ) δέχτηκε τη μεταμέλειά τους (και σταθεροποίησε τις καρδιές τους και βγήκαν για τη μάχη). Πράγματι, Αυτός είναι Ρα’ούφ (Πολυεπιεικής) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος) προς αυτούς.