Сураи Ат-Тауба — Оят 124

1. Маънои калимаҳо:

• سُورَةٌ — порае аз Қуръон, ки иборат аз оятҳост.
• مُنَافِقُون — онон ки дар зоҳир имон доранд, вале дар ботин кофиранд.
• زَادَتْهُ — афзуда шуд бар ӯ.
• يَسْتَبْشِرُونَ — шодмонӣ мекунанд, хушҳол мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Худованд порае аз Қуръонро бар Паёмбараш (с) нозил мекунад, баъзе аз мунофиқон бо тамасхур ва масхара ба якдигар мегӯянд: «Кист аз шумо, ки ин пораи нозилшуда имон ва бовари ӯро зиёд карда бошад?» Онҳо ин суханро барои тамасхур мегӯянд, на барои ҳақиқат. Аммо онҳое ки ба Худо ва Паёмбараш имон овардаанд, нозил шудани ин пора имон ва яқини онҳоро афзун мекунад, зеро онҳо оятҳоро меомӯзанд, дар онҳо тафаккур мекунанд, ба онҳо бовар мекунанд ва ба муқтазои он амал мекунанд. Ва онҳо аз ин неъмати бузург — афзун шудани имон ва яқин — шодмон ва хушҳол мешаванд, чунки ин барои онҳо сабаби камол ва саодати дунёву охират аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеояд:

• Имон чизест, ки зиёд ва кам мешавад; бо нозил шудани оятҳои Қуръон ва амал ба онҳо имон афзун мегардад.
• Қуръон барои муъминон сарчашмаи нур, ҳидоят ва афзуншавии яқин аст, на сабаби шак ва тардид.
• Муъминон аз омӯхтани Қуръон ва амал ба он шодмон мешаванд, зеро онҳо медонанд, ки ин роҳи саодати ҳақиқӣ аст.
• Мунофиқон аз оятҳои Қуръон баҳра намегиранд ва танҳо бо тамасхур ва инкор муносибат мекунанд, ки ин нишонаи бемории дили онҳост.
• Қуръон китобест, ки дилҳои солимро зинда мекунад ва онҳоро ба сӯи Худо наздик месозад; пас биёед мо низ бо дили кушода ва имони комил ба он рӯ орем ва аз он баҳра гирем.