සූරා අත්-තව්බා — ආයාත් 124

වදන්වල අර්ථ:

• سُورَةٌ (සූරාතුන්): ශුද්ධ වූ අල් කුර්ආනයේ පරිච්ඡේදයක්.
• زَادَتْهُ (සාදත්හු): එය ඔහුට වැඩි කළේය.
• إِيمَانًا (ඊමානන්): ඇදහිල්ල, විශ්වාසය, යකීන් (ස්ථිර විශ්වාසය).
• يَسْتَبْشِرُونَ (යස්තබ්ෂිරූන්): ඔවුන් ප්රීති වෙති, සතුටු වෙති.

අර්ථ නිරූපණය:

අල්ලාහ් තආලා තම ග්රන්ථයෙන් යම් සූරාතුවක් පහළ කරන සෑම අවස්ථාවකදීම, මුනාෆික්වරුන් (වංචනිකයින්) අතරින් සමහරෙක් උපහාසයෙන් හා සමච්චලයෙන් අනුන්ගෙන් අසති: "මෙම සූරාතුව නිසා ඔබගෙන් කාගේ ඇදහිල්ලද වැඩි වූයේ?" ඔවුන් මෙය අසන්නේ එය ඇදහිල්ල වැඩි කරන බවට විශ්වාස නොකරන බැවිනි.

නමුත් සැබවින්ම දේවත්වය විශ්වාස කළ, අල්ලාහ් හා ඔහුගේ රසූල්වරයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) ගේ සත්යතාව පිළිගත් දැහැමියන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මෙම සූරාතුව පහළ වීම නිසා ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල තවදුරටත් වැඩි වේ. එනම්, ඔවුන් එය අවබෝධ කර ගැනීම, එහි අන්තර්ගතය පිළිබඳ ගැඹුරු දැනුමක් ලැබීම, එය සත්ය ලෙස පිළිගැනීම හා ඒ අනුව ක්රියා කිරීම තුළින් ඔවුන්ගේ විශ්වාසය ශක්තිමත් වේ. එමෙන්ම ඔවුන් මෙම වැඩිවීම ගැන අතිශයින් ප්රීති වෙති; මන්ද එය ඔවුන්ගේ ආත්මික දියුණුවට හා ලෞකික හා පාරලෞකික යහපතට හේතුවක් වන බැවිනි.

උපදේශන හා ප්රයෝජන:

1. අල් කුර්ආනය පහළ වීම දැහැමියන්ට ආශීර්වාදයක් හා ඇදහිල්ලේ වර්ධනයට මාර්ගයකි. එය කියවීම, තේරුම් ගැනීම හා ක්රියාත්මක කිරීම තුළින් ඔවුන්ගේ ඊමාන් තව තවත් ශක්තිමත් වේ.
2. ඇදහිල්ල යනු නිශ්චල දෙයක් නොව, ක්රියාවන් හා දැනුම අනුව වැඩිවන හා අඩුවන ජීවමාන හැඟීමකි. එය පෝෂණය කළ යුතුය.
3. ධර්මයට ඇති ප්රතිචාරය පුද්ගලයාගේ සිතේ තත්ත්වය මත රඳා පවතී. යහපත් හදවත් ඇති අයට කුර්ආනය ආලෝකයක් වන අතර, රෝගී හදවත් ඇති අයට එය උපහාසයට හේතුවක් විය හැක.
4. දැහැමියන් ධර්මයේ නව දැනුමක් හෝ විධානයක් පැමිණි විට ප්රීති විය යුතුය; මන්ද එය ඔවුන්ව අල්ලාහ්ට සමීප කරවන මාර්ගයකි.
5. මුනාෆික්වරුන්ගේ උපහාසාත්මක ප්රශ්නවලට අප රැවටීමට හෝ අධෛර්යයට පත්වීමට අවශ්ය නැත. ඔවුන්ගේ අරමුණ අන් අයගේ ඇදහිල්ල දුර්වල කිරීමයි. නමුත් සැබෑ දැහැමියන් එවැනි දේවලින් බලපෑමට ලක් නොවී තම ඊමාන් තවදුරටත් ශක්තිමත් කර ගනී.