Сураи Ат-Тауба — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

• أَعَدَّ: омода кард, муҳайё сохт.
• جَنَّاتٍ: боғҳо, биҳиштҳо.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ: аз зери дарахтону қасрҳояшон дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• خَالِدِينَ فِيهَا: ҷовидона дар он ҷо мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он берун намешаванд ва нест намешаванд.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ: комёбии бузург, зафари азим.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол барои он муъминоне, ки дар роҳи Ӯ ҷиҳод карданд ва аз дунёи фонӣ гузаштанд, дар охират боғҳои биҳиштро омода кардааст, ки аз зери дарахтону қасрҳои онҳо дарёҳо равон аст. Онҳо дар ин биҳиштҳо ҷовидона хоҳанд монд, ҳеҷ гоҳ намефавнанд ва аз неъматҳои он маҳрум намешаванд. Ин подоши бузург ва комёбии азимест, ки бо ҳеҷ комёбии дигари дунёвӣ қиёс карда намешавад. Ин оят баён мекунад, ки саранҷоми некӯкорӣ ва ҷиҳод дар роҳи Худо на танҳо савоб, балки ҳаёти абадӣ дар биҳишт аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки ҳар ранҷу заҳмате, ки дар роҳи Худо мекашанд, беподош намемонад ва подоши он дар охират биҳишти ҷовидонӣ аст.
• Ваъдаи биҳишт ва ҷовидонӣ дар он ба дили инсон оромӣ меорад ва ӯро ба некӯкорӣ ва тоъат ташвиқ мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои охират аз неъматҳои дунё беҳтару бартар аст, зеро онҳо абадӣ ва бекам-кӯтоҳ ҳастанд.
• Муъмин бояд ҳамеша ба ин ваъдаи Худо бовар дошта бошад ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки барои ба даст овардани ин комёбии бузург дар дунё аз амалҳои некӯ ва тоъат ғофил нашавем ва ба сӯи Худо наздик шавем.