Surat Al-Balad — Ayat 4

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَبَدٍ (kabad): susah, rekasa, abot, lan kepencut ing pacoban.
• الْإِنسَانَ (al-insān): manungsa, yaiku jinising manungsa kabeh, ora mung wong siji.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT sumpah marang kutha Mekah kang mulya, lan sumpah marang Nabi Muhammad SAW kang manggon ing kutha iku, uga sumpah marang Adam AS minangka bapaké manungsa lan anak-turuné. Ing ayat iki Allah paring kabar menawa manungsa iku wis katitahake ana ing kahanan rekasa lan susah. Ora ana manungsa kang urip ing donya iki tanpa nemoni pacoban, kasusahan, lan pepénginan kang abot. Wiwit lair nganti mati, manungsa tansah nglakoni perjuangan: golek rezeki, nanggulangi lara, ngadhepi masalah, lan sapiturute. Iki dudu ateges Allah ora tresna marang manungsa, nanging iki minangka dhasar supaya manungsa ngerti yen urip ing donya iku mung sadhela lan kebak ujian, mula kudu sabar, tawakal, lan tansah nyedhaki Allah. Kasusahan ing donya iki uga dadi pangeling yen ana akherat kang luwih langgeng, lan saben rekasa kang dilakoni kanthi sabar bakal oleh ganjaran saka Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen urip ing donya pancen ora gampang, mula aja kaget lan aja putus asa nalika nemoni kasusahan.
• Ngelakoni urip kanthi sabar lan tawakal marang Allah iku dadi kunci supaya ati tetep tentrem.
• Kasusahan iku dudu hukuman, nanging ujian kang bisa ngunggahake drajat manungsa ing ngarsane Allah.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya tansah eling marang akherat, amarga donya mung papan liwat, dudu papan kang langgeng.
• Kanthi ngerti yen saben wong ngalami rekasa, kita dadi luwih gampang tulung-tinulung lan ora gampang ngremehake wong liya.
• Iki kabeh nuduhake yen Islam iku agama kang réalistis, ngerti kahanan manungsa, lan paring dalan metu saka saben kasusahan lumantar iman lan amal saleh.