سورت شمس — آیت 12

د کلمو معناګانې:

• إِذِ انبَعَثَ: هغه مهال چې راپورته شو او په چټکۍ سره يې پيل وکړ.
• أَشْقَاهَا: د هغې قبیلې تر ټولو بدبخته او لوی بدکار کس.

تفسیر:

دا آیت د ثمود قبیلې د کيسې يوه برخه ده، چې د هغوی د بدبختۍ او عذاب د راتلو لامل يې بيانوي. کله چې د ثمود قبیلې د نبي صالح عليه السلام دعوت رد کړ او د هغه په معجزه يې باور ونه کړ، نو د دوی تر ټولو بدبخته او سرکش کس راپورته شو، چې د الله تعالی د ناقې (اوښې) د وژلو چارې ته يې مخه کړه. دا کس د قبیلې په هڅونه او ملاتړ سره د دې سپېڅلې ناقې د وژلو لپاره راووت، او په دې توګه يې د الله تعالی د نبي په وړاندې سخت سرغړونه وکړه. دا کار د دوی د هلاکت سبب شو، ځکه چې دوی د الله تعالی د نښې په وژلو سره د هغه د عذاب مستحق شول.

فايدې:

• دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې د یوې ټولنې بدبختي او هلاکت ډېر ځله د یو بدکار او سرکش کس د اعمالو له امله رامنځته کېږي، خو ټولنه يې ملاتړ کوي.
• په دې پوهېږو چې د الله تعالی نښو ته سپکاوی او د هغه د احکامو سرغړونه د عذاب سبب ګرځي.
• دا خبره موږ ته دا هم په ګوته کوي چې د نیکۍ په لاره کې باید له بدکارانو سره ملګرتيا ونه کړو، ځکه چې د دوی ګناهونه ممکن ټولې ټولنې ته زيان ورسوي.
• د دې آیت له لارې موږ ته دا معلومېږي چې الله تعالی له ظالمانو سره سخت معامله کوي او د هغوی عذاب له کومې وېرې پرته رامنځته کوي.