ซูเราะฮฺ อัช-ชัมส์ — อายะฮฺ 12

คำสำคัญในโองการ:

• إِذِ انبَعَثَ หมายถึง เมื่อเขาได้รีบเร่งและพุ่งตัวอย่างรวดเร็ว
• أَشْقَاهَا หมายถึง ผู้ที่เลวทรามที่สุดและมีความทุกข์หนักที่สุดในหมู่พวกเขา (เผ่าซะมูด)

คำอธิบายโองการ:

โองการนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เผ่าซะมูดได้ปฏิเสธศาสนทูตของพวกเขา คือท่านนบีศอและฮ์ อะลัยฮิสสลาม และพวกเขาได้ถึงขีดสุดแห่งการฝ่าฝืนและการดื้อรั้น เมื่อชายผู้เลวทรามที่สุดและมีความทุกข์ยากที่สุดในหมู่พวกเขาได้ลุกขึ้นรีบเร่งไปยังอูฐตัวเมียที่อัลลอฮ์ทรงส่งมาเป็นสัญญาณ เพื่อที่จะฆ่ามัน ทำลายมัน และขัดขวางไม่ให้มันดื่มน้ำตามสิทธิของมัน แม้ว่าท่านนบีศอและฮ์จะได้เตือนพวกเขาแล้วว่า จงระวังอย่าแตะต้องอูฐตัวนี้ด้วยความชั่วร้าย เพราะมันคือสัญญาณจากพระเจ้าของพวกเขา และจงระวังอย่าล่วงละเมิดสิทธิในการดื่มน้ำของมัน เพราะมันมีสิทธิ์ดื่มน้ำในวันหนึ่ง และพวกเขามีสิทธิ์ดื่มน้ำในอีกวันหนึ่งที่กำหนดไว้ แต่พวกเขากลับไม่เชื่อฟังและท้าทาย พวกเขาจึงฆ่าอูฐตัวนั้น และด้วยเหตุนี้ อัลลอฮ์จึงทรงลงโทษพวกเขาอย่างสาสมด้วยความหายนะที่ครอบคลุมพวกเขาทั้งหมด ไม่มีใครรอดพ้นจากการลงโทษนั้นได้ และพระองค์ไม่ทรงเกรงกลัวต่อผลใดๆ จากการลงโทษที่พระองค์ทรงกระทำต่อพวกเขา เพราะพระองค์คือผู้ทรงอำนาจสูงสุด ผู้ทรงยุติธรรม

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. การฝ่าฝืนและดื้อรั้นต่อคำสั่งของอัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์เป็นหนทางแห่งความหายนะ แม้เพียงคนเดียวในสังคมที่ก่อความเสียหาย ก็สามารถนำความวิบัติมาสู่สังคมทั้งหมดได้ หากคนอื่นๆ ในสังคมไม่ยับยั้งและปล่อยปละละเลย
2. การเชื่อฟังคำเตือนของบรรดาศาสนทูตคือหนทางแห่งความปลอดภัยและความสำเร็จ ส่วนการเมินเฉยต่อคำเตือนนั้นนำไปสู่ความพินาศ
3. พระเจ้าทรงยุติธรรมในการลงโทษผู้ที่ฝ่าฝืน และพระองค์ไม่ทรงหวั่นเกรงผู้ใดในการบังคับใช้บทลงโทษของพระองค์ ซึ่งสะท้อนถึงความยิ่งใหญ่และความสมบูรณ์แบบของพระองค์
4. โองการนี้สอนให้เรารักในการเชื่อฟังอัลลอฮ์ และตระหนักว่าการทำตามอารมณ์ใฝ่ต่ำและความชั่วร้ายนั้นเป็นบ่อเกิดของความทุกข์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ขณะที่การยอมจำนนต่ออัลลอฮ์คือหนทางแห่งความสุขและความสำเร็จที่แท้จริง