سورت شمس — آیت 11

د کلمو معناګانې:

• ثَمُودُ: د صالح علیه السلام قوم، چې د حجاز په سیمه کې اوسېدل.
• طَغْوَاهَا: سرکشي، له حد نه تېرېدل او په کفر او معصیت کې زیاتي کول.

تفسیر:

ثمود قوم د خپلې سختې سرکشۍ او له حد نه د تېرېدو په سبب خپل پیغمبر صالح علیه السلام دروغجن وګڼه. د دوی دا تکذیب یوازې د دوی د کفر او ضدیت له امله و، نه د دلیل د نشتوالي له امله. دوی د الله تعالی له نښو او معجزو سره سره، چې د هغوی په وړاندې ښکاره شوې وې، د سرکشۍ او طغیان لارې ته دوام ورکړ. د دوی تر ټولو بدبخته کس راپورته شو او هغه اوښه یې ووژله، چې د الله تعالی له خوا د دوی د پیغمبر د صدق د ثبوت لپاره رالېږل شوې وه. صالح علیه السلام دوی ته خبرداری ورکړ چې د الله له ناقې سره بدي مه کوئ او د هغې د اوبو د څښلو په برخه کې مه ظلم کوئ، خو دوی د خپل طغیان په وجه دا ټول خبرداري رد کړل او په پایله کې د الله تعالی عذاب پرې راغی، چې ټول یې هلاک شول او هیڅوک ترې نه خلاص شول.

فايدې:

• دا چې طغیان او سرکشي د انسان د هلاکت لامل ګرځي، نو مسلمان باید تل د الله تعالی له احکامو سره د تواضع او اطاعت لارې ته ولاړ شي.
• د پیغمبرانو تکذیب او د هغوی پر وړاندې مخالفت کول د الله تعالی د عذاب سبب کېږي، نو د اسلام په رڼا کې باید له پیغمبرانو سره مینه او درناوی وشي.
• دا چې الله تعالی د خپلو بندګانو د اعمالو څارنه کوي او د ظالمانو سره سخت چلند کوي، نو مسلمان باید له ګناهونو ډډه وکړي او د توبې لارې ته راشي، ځکه چې الله تعالی رحم کوونکی دی او د توبې کونکو بخښنه کوي.