Surja Esh-Shems — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• إِذِ انبَعَثَ: kur u ngut dhe u turr me të shpejtë.
• أَشْقَاهَا: më i mjeri dhe më fatkeqi i fisit (popullit të Themudit).

Tefsiri i Ajetit:

Ky ajet tregon se pasi fisi Themud e mohoi profetin e tyre Salih a.s. dhe arriti kulmin e mosbindjes, u ngrit njeriu më i keq dhe më fatkeq i tyre – i cili ishte një njeri me ndikim dhe autoritet në fis – dhe u turr me nxitim për ta therur devenë, e cila ishte mrekullia e Allahut dhe shenja e vërtetësisë së profetit të tyre. Ky njeri nuk veproi vetëm, por u bë zëdhënësi i të gjithë atyre që dëshironin ta therrin devenë, dhe ai u bë shkaktar i shkatërrimit të tërë fisit.

Profeti Salih a.s. i kishte paralajmëruar ata që të mos e preknin devenë me të keqe, sepse ajo ishte shenjë nga Allahu, dhe u kishte thënë se devenë i takon një ditë uji, kurse atyre ditën tjetër. Por ata e mohuan këtë paralajmërim dhe e therën devenë, duke sjellë mbi vete dënimin e Allahut që i shkatërroi të gjithë pa përjashtim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu i keq mund të jetë shkaktar i shkatërrimit të një populli të tërë, prandaj duhet kujdes nga shoqëria e keqe dhe nga nxitja drejt së keqes.
2. Mosbindja dhe mohimi i shenjave të Allahut sjell dënim të rëndë, ndërsa bindja dhe respektimi i urdhrave të Tij sjell shpëtim.
3. Allahu i jep njeriut mundësi dhe paralajmërime para dënimit, por ata që i refuzojnë ato, e meritojnë dënimin.
4. Ky ajet na mëson se duhet t'i respektojmë shenjat e Allahut në univers dhe t'i bindemi të dërguarve të Tij, sepse kundërshtimi i tyre është shkatërrim.