Surja El-Lejl — Ajet 20

Kuptimet e fjalëve:

• إِلَّا ابْتِغَاءَ: Përveç kërkimit dhe synimit.
• وَجْهِ رَبِّهِ: Kënaqësisë së Zotit të tij (fytyra këtu nënkupton vetë Zotin dhe kënaqësinë e Tij).
• الْأَعْلَى: Më të Lartit, që është mbi çdo gjë në lartësi dhe madhështi.

Tefsiri i Ajetit:

Ky ajet i bekuar vjen si vazhdim i përshkrimit të njeriut që i frikësohet Zotit dhe që jep pasurinë e tij për t'u pastruar. Ajeti sqaron qëllimin e tij të pastër dhe të lartë: ai nuk e jep pasurinë e tij për t'i shpërblyer dikujt që i ka bërë mirë më parë, as për famë apo lavdërim nga njerëzit, por vetëm për të kërkuar kënaqësinë e Zotit të tij më të Lartit dhe për t'iu afruar Atij me vepra të mira. Ai synon me këtë dhënie vetëm fytyrën e Zotit të tij të Lartë, që do të thotë se ai e bën këtë vepër vetëm për hir të Zotit, duke kërkuar shpërblimin e Tij dhe duke shpresuar në mëshirën e Tij, pa pritur asnjë kthim nga njerëzit. Kjo është sinqeriteti i plotë në vepra, ku njeriu e pastron veprën e tij nga çdo njollë e syfaqësisë dhe e bën atë vetëm për Zotin e Lartë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti ndaj Zotit në të gjitha veprat është çelësi i pranimit të tyre, sepse Zoti pranon vetëm atë vepër që bëhet vetëm për hir të Tij.
2. Njeriu besimtar nuk e bën mirësinë për t'ia kthyer dikujt, por e bën atë duke kërkuar kënaqësinë e Zotit, dhe kjo është shenjë e besimit të sinqertë.
3. Ky ajet na mëson se veprat e mira duhet të shoqërohen me qëllim të pastër, dhe se shpërblimi më i madh është ai që vjen nga Zoti, jo nga njerëzit.
4. Islami e lartëson njeriun që e pastron veten nga egoizmi dhe syfaqësia, duke e bërë atë të kërkojë vetëm fytyrën e Zotit të Lartë, gjë që i sjell atij qetësi shpirtërore dhe shpërblim të madh në jetën tjetër.