Сураи Аль-Лейль — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «يُؤْتِي»: медиҳад, сарф мекунад.

— «يَتَزَكَّى»: пок мешавад, худро аз гуноҳҳо ва камбудиҳо тоза мекунад, хоҳиши покӣ ва некӣ дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати он шахси парҳезгорро баён мекунад, ки дар ояти пеш аз он зикр шудааст. Ӯ касест, ки молу сарваташро дар роҳи Худо сарф мекунад, то нафасашро аз гуноҳҳо пок созад ва дар назди Парвардигор мақоми некӯ пайдо кунад. Инфоқи ӯ на ба хотири подоши некӣ ё мукофоти касе аст, ки ба ӯ хизмате кардааст, балки танҳо барои ба даст овардани ризои Худои Таъоло ва пок гардидани рӯҳу дилаш аз гуноҳҳост. Чунин шахс мисли Абубакри Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) аст, ки молашро дар роҳи ислом сарф кард ва ҳадафаш танҳо покӣ ва ризои Худо буд. Худованд ба чунин банда дар охират подоши фаровон ва он чиро, ки дилашро хушнӯд мекунад, ато хоҳад кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд молашро дар роҳи некӣ ва хайр сарф кунад, то дилу рӯҳаш аз ҳирсу бахилӣ пок шавад.

— Нияти нек ва холис будан дар инфоқ бисёр муҳим аст; садақа бояд танҳо барои ризои Худо бошад, на барои подош ё ситоиши мардум.

— Покӣ ва тақво роҳест ба сӯи хушнӯдии Худованд ва подоши бузург дар охират.

— Ин оят моро ба пайравӣ аз сифатҳои некӯи асҳоби Паёмбар (с) ва шахсони парҳезгор, ба мисли Абубакри Сиддиқ, тарғиб мекунад.

— Ислом дини покӣ, саховат ва некӯкорӣ аст; ҳар кӣ дар ин роҳ қадам гузорад, Худованд ӯро ҷазои нек медиҳад ва дилашро ором месозад.