Sura At-Tin — Werset 4

Znaczenie słów:

• خَلَقْنَا — stworzyliśmy, uczyniliśmy.
• الْإِنسَانَ — człowieka, czyli cały rodzaj ludzki.
• أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ — w najpiękniejszej, najdoskonalszej formie i najwłaściwszej postawie.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg Najwyższy składa przysięgę na drzewo figowe i oliwkę, na górę Synaj oraz na bezpieczne miasto Mekkę, po czym ogłasza doniosłą prawdę: „Stworzyliśmy człowieka w najdoskonalszej postaci". Oznacza to, że Bóg ukształtował człowieka w najpiękniejszej formie fizycznej i duchowej — wyprostowanego, o harmonijnych proporcjach, obdarzonego rozumem, mową i zdolnością rozróżniania dobra od zła. Człowiek został stworzony jako istota wyjątkowa, przewyższająca inne stworzenia, z natury skłonna do prawdy i dobra. Jednakże ta doskonałość nie jest gwarancją wiecznego szczęścia — jeśli człowiek nie podziękuje Bogu za ten dar i nie będzie Mu posłuszny, może zostać zepchnięty na najniższy poziom, aż do kary piekielnej. Wyjątkiem są ci, którzy uwierzyli i czynili dobre uczynki — dla nich przygotowana jest nagroda nieustanna i niezmierzona.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Godność człowieka — ten werset uczy nas, że człowiek zajmuje szczególne miejsce w stworzeniu. Bóg ukształtował nas w najpiękniejszej formie, dlatego powinniśmy szanować siebie i innych, dbać o swoje ciało i duszę oraz rozwijać swoje talenty.
2. Wdzięczność wobec Stwórcy — skoro Bóg obdarzył nas tak doskonałą postacią, powinniśmy Mu dziękować i wykorzystywać te dary w sposób, który Mu się podoba — przez wiarę, dobre uczynki i służbę ludziom.
3. Odpowiedzialność za dar — doskonałość nie jest celem samym w sobie. To wielki dar, ale i wielkie zobowiązanie. Człowiek, który nie korzysta ze swojego rozumu i serca do poznania Boga, marnuje ten dar i może spaść na najniższy poziom.
4. Nadzieja dla wierzących — werset daje pocieszenie, że ci, którzy wierzą i czynią dobro, nie stracą swojej nagrody. Bóg jest Sprawiedliwy i nie zapomina o żadnym dobrym uczynku.
5. Przestroga przed pychą — doskonałość człowieka nie powinna prowadzić do dumy, lecz do pokory wobec Stwórcy, który nas ukształtował i któremu kiedyś odpowiemy za nasze czyny.