Surja Junus — Ajet 33

Kuptimi i fjalëve:

• حَقَّتْ: u bë e vërtetë, u vendos me drejtësi.
• كَلِمَتُ رَبِّكَ: fjala e Zotit, vendimi dhe gjykimi i Tij.
• فَسَقُوا: dolën nga respektimi i urdhrave të Zotit dhe u zhytën në mosbindje e kryeneçësi.

Tefsiri i ajetit:

Ashtu siç është e vërtetë dhe e qartë se Zoti është Krijuesi dhe Sunduesi i vetëm i gjithësisë, po ashtu u bë e vërtetë dhe u vendos fjala e Zotit tënd, o Muhamed, mbi ata që u larguan nga e vërteta me kokëfortësi dhe u zhytën në mosbindje, se ata nuk do të besojnë. Kjo është për shkak se ata e dinë të vërtetën por e refuzojnë me vetëdije, dhe vazhdojnë në rrugën e tyre të gabuar pa u penduar. Ata nuk do ta pranojnë monoteizmin e Zotit, as profetësinë e Muhamedit ﷺ, dhe nuk do të ndjekin udhëzimin e tij. Vendimi i Zotit ndaj tyre është i drejtë, sepse ata e merituan atë me zgjedhjen e tyre të lirë për të qëndruar në mosbesim dhe kryeneçësi.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se drejtësia e Zotit është e përsosur; Ai nuk i dënon njerëzit pa arsye, por pasi ata e meritojnë me veprat dhe qëndrimet e tyre.
2. Na bën të kuptojmë rëndësinë e sinqeritetit dhe të hapjes së zemrës ndaj së vërtetës, sepse kokëfortësia dhe largimi nga e vërteta e bëjnë zemrën të verbër ndaj besimit.
3. Na nxit të jemi të kujdesshëm që të mos biem në gjendjen e atyre që e dinë të vërtetën por e refuzojnë, sepse kjo është shkaku i humbjes së tyre.
4. Ajeti na përkujton se besimi është dhuratë e Zotit për ata që e kërkojnë me sinqeritet dhe i nënshtrohen Atij, ndërsa ai që largohet me kokëfortësi, i mbyllet dera e besimit.
5. Na mëson se fati i njeriut varet nga zgjedhja e tij; ai që zgjedh rrugën e drejtë, Zoti ia lehtëson atë, dhe ai që zgjedh rrugën e gabuar, Zoti e lë në atë gjendje si ndëshkim i drejtë.