Сураи Йунус — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «ҳаққат»: собит шуд, татбиқ гардид, зарурӣ шуд.
• «калимату раббика»: ҳукм ва қазои Парвардигори ту, сухани Ӯ.
• «фасқу»: аз тоат берун рафтанд, дар куфру исён қарор гирифтанд.
• «аннаҳум ло юъминун»: он ки онҳо имон намеоваранд.

1. Тафсири оят:

Ҳамон тавре ки ин мушрикон куфр варзиданд ва бар ширки худ идома доданд, ҳукм ва қазои Парвардигори ту бар касоне собит шуд, ки аз тоати Парвардигори худ берун рафта, ба гуноҳ ва куфр рӯй оварданд. Яъне, фармони илоҳӣ ва қазои ҳатмии Ӯ бар онҳо татбиқ гардид, ки онҳо ба ягонагии Худо ва ба паёмбарии Муҳаммад (с) имон намеоваранд ва ба ҳидояти Ӯ амал намекунанд. Ин ҳукм на аз рӯи зулм, балки натиҷаи интихоби худ ва идомаи роҳи исёни онҳост. Ҳамчунин, ҳамон тавре ки Парвардигорӣ ба ҳақ аз они Худост, фармони қадарии Ӯ бар касоне, ки аз рӯи саркашӣ аз ҳақ берун рафтанд, собит шуд, ки онҳо имон намеоваранд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва куфр натиҷаи интихоби инсон ва амали ӯст; ҳар кас роҳи ҳақро интихоб кунад, ба ҳидоят мерасад ва ҳар кас саркашӣ кунад, аз имон маҳрум мемонад.
• Адолати Худо комил аст: ҳукми Ӯ бар бандагон танҳо пас аз он собит мешавад, ки онҳо худ роҳи исёнро пеша гиранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба тоати Худо истода, аз фасқу исён дурӣ ҷӯем, то аз раҳмати Ӯ баҳраманд гардем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; касе, ки бо дили кушод ва таслим ба он рӯй оварад, роҳи рост ёфта, ба саодати дунёву охират мерасад.
• Ин оят бори дигар бузургии Парвардигор ва ҳақ будани фармонҳои Ӯро ба мо мефаҳмонад ва моро ба имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад.