سوره یونس — آیه 33

معانی کلمات:

• «حَقَّتْ»: ثابت و واجب شد.
• «کَلِمَتُ رَبِّکَ»: حکم و قضای الهی.
• «فَسَقُوا»: از طاعت خداوند خارج شدند و در کفر و گناه لجاجت ورزیدند.

تفسیر آیه:

همان‌گونه که این مشرکان با اختیار خود راه کفر و سرکشی را برگزیدند و بر آن اصرار ورزیدند، حکم و قضای قطعی پروردگارت نیز بر آنان ثابت و واجب شد که هرگز ایمان نخواهند آورد. این سنت الهی است که هرکس با علم و آگاهی از حق رویگردان شود و در فسق و طغیان پافشاری کند، خداوند او را به حال خود وا می‌گذارد و مهر بر دلش می‌نهد، به گونه‌ای که دیگر راهی برای هدایت و ایمان برایش باقی نمی‌ماند. این نه ظلمی از جانب خداوند است، بلکه نتیجه طبیعی لجاجت و عناد خود آنان است که با اختیار خود، پرده‌های بصیرت را کنار زدند و شایسته این سرنوشت گشتند.

فواید و پیام‌ها:

• این آیه هشدار می‌دهد که سرنوشت شوم کفر و بی‌ایمانی، نتیجه مستقیم اعمال و انتخاب‌های خود انسان است؛ پس هر کس در گرو اعمال خویش است.
• نشان می‌دهد که خداوند هرگز بر بندگانش ستم نمی‌کند و عذاب و محرومیت از ایمان، تنها پس از آن رخ می‌دهد که انسان خود راه فسق و سرکشی را برگزیند.
• مؤمن باید از لجاجت و اصرار بر گناه بپرهیزد، زیرا ممکن است با ادامه این راه، توفیق ایمان و هدایت را از دست بدهد و دلش سخت شود.
• این آیه دعوتی است به فروتنی در برابر حق و پذیرش هدایت الهی پیش از آنکه فرصت از دست برود و قضای حتمی پروردگار بر کسی واقع شود.