Сураи Йунус — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «شُرَكَائِكُم» — шарикон ва маъбудони шумо, яъне бутҳое, ки шумо онҳоро шарики Худо қарор додаед.
• «يَبْدَأُ الْخَلْقَ» — офаринишро аз нав оғоз мекунад, яъне чизеро бе намунаи пешакӣ меофарад.
• «يُعِيدُهُ» — онро бозмегардонад, яъне баъд аз нест шудан дубора зинда мегардонад.
• «فَأَنَّىٰ تُؤْفَكُونَ» — пас чӣ гуна шумо аз роҳи ҳақ гардонида мешавед ва ба ботил рӯ меоваред.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба мушрикон бигӯяд: оё аз байни он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо онҳоро ба ҷои Худо парастиш мекунед, кадоме ҳаст, ки офаринишро аз нав оғоз кунад ва чизеро бе намунаи пешакӣ биёфарид, сипас баъд аз нест шудан дубора зинда гардонад? Онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд даъво кунанд, ки бутҳояшон ин корро мекунанд. Пас ба онҳо бигӯ: Танҳо Худои ягона аст, ки офаринишро оғоз мекунад ва сипас онро дубора бармегардонад. Пас чӣ гуна шумо аз роҳи рост ба ботил гардонида мешавед ва ғайри Худоро парастиш мекунед?!

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани ягонагии Худо дар офариниш ва зинда гардонидан аст, ки ин ҳақиқатро дилҳо қабул мекунанд ва ақлҳо тасдиқ менамоянд.
• Оят моро водор мекунад, ки дар бораи қудрати бепоёни Худованд андеша кунем ва бифаҳмем, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Ин оят ба инсон нишон медиҳад, ки рӯ овардан ба ғайри Худо ботил ва беасос аст, зеро онҳо наметавонанд ҳеҷ чизро биёфаранд ва дубора зинда кунанд.
• Оят моро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат даъват мекунад ва аз ширк ва гумроҳӣ бозмедорад.
• Ин оят умедворӣ ба раҳмати Худоро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худое, ки қодир аст офаринишро оғоз кунад ва дубора зинда гардонад, ҳатман ба бандагони худ раҳм мекунад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.