Surja Junus — Ajet 52

Kuptimi i fjalëve:

• الْخُلْدِ – përjetësia, qëndrimi i përhershëm pa fund.
• ظَلَمُوا – bënë padrejtësi ndaj vetvetes me mosbesim dhe mëkate.
• تُجْزَوْنَ – shpërbleheni apo ndëshkoheni.

Tefsiri i ajetit:

Pasi zullumqarët të hyjnë në zjarr dhe të kërkojnë të dalin prej tij, atyre u thuhet me qortim e poshtërim: "Shijoni dënimin e përjetshëm që nuk ka të sosur!" Ky dënim është i vazhdueshëm dhe i pandërprerë, sepse ata e meritojnë atë për shkak të veprave të tyre të këqija. Më pas u bëhet pyetja retorike: "A po ndëshkoheni për diçka tjetër përveç asaj që keni punuar vetë në jetën e dynjasë?" Kjo do të thotë se dënimi është i drejtë dhe i merituar, sepse ata vetë e kanë sjellë mbi vete me mosbesimin dhe mëkatet e tyre, e askush nuk u bëri padrejtësi.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se Allahu është i drejtë në gjykimin e Tij – Ai nuk e dënon askënd pa faj, por secili merr shpërblimin e veprave të veta.
2. Na bën të kuptojmë se jeta e dynjasë është fusha e punës, ndërsa ahireti është fusha e shpërblimit – kush punon të mirën do të gjejë të mirën, e kush punon të keqen do të përballet me pasojat.
3. Na nxit që të largohemi nga zullumi (padrejtësia) në të gjitha format, sidomos nga zullumi më i madh – mosbesimi ndaj Allahut dhe shpikja e shokëve në adhurim.
4. Na kujton se dënimi i përjetshëm është realitet që duhet ta kemi parasysh, që të mos mashtrohemi nga kënaqësitë e përkohshme të dynjasë.
5. Ajeti na bën thirrje që të nxitojmë në pendim dhe të kthehemi te Allahu para se të na vijë dita kur pendimi nuk do të pranohet.