Сураи Йунус — Оят 64

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْبُشْرَىٰ — хушхабар, мужда, хабари шодӣ.
• لَا تَبْدِيلَ — тағйир нест, ивазшавӣ нест.
• كَلِمَاتِ اللَّهِ — суханон ва ваъдаҳои Худованд.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ — комёбии бузург, зафар ва наҷоти азим.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки бандагони содиқ ва дӯстони худро дар ҳар ду ҷаҳон хушхабар аст. Дар ҳаёти дунё ин хушхабар метавонад ба шакли хоби некӯ, рӯъёи солеҳ, ситоиши мардум ва оромии дил бошад, ки Худованд ба бандаи худ ато мекунад. Инчунин фариштагон ҳангоми қабз кардани рӯҳи онҳо ва баъд аз марг ва дар рӯзи қиёмат ба онҳо муждаи биҳишт медиҳанд. Дар охират низ хушхабари онҳо ҷаннат ва ризои Худованд аст.

Сипас Худованд таъкид мекунад, ки ваъдаҳои Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбанд ва иваз намешаванд. Он чи Худованд ваъда кардааст, ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ қуввае наметавонад онро ботил кунад. Ин комёбӣ ва зафари бузург аст, зеро дар он наҷот аз ҳар чизе, ки аз он метарсанд, ва расидан ба ҳар чизе, ки орзу мекунанд, ҷамъ шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед ва оромиш мебахшад, ки Худованд онҳоро дар дунё ва охират танҳо намегузорад.
• Хушхабари Худованд ҳам дар дунё ва ҳам дар охират ба бандагони некӯкор медиҳад, ки ин мӯҷиби қавитар шудани имон ва муҳаббат ба Худованд аст.
• Ваъдаҳои Худованд тағйирнопазиранд, бинобар ин мӯъмин бояд ба ваъдаҳои Ӯ боварии комил дошта бошад.
• Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ, тақво ва дӯстии Худованд ҳидоят мекунад, то сазовори ин хушхабарҳо гардем.
• Комёбии ҳақиқӣ на дар молу ҷоҳи дунё, балки дар ризои Худованд ва ҷаннати Ӯст, ки ин фалoҳи бузург аст.