Сураи Йунус — Оят 65

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَا يَحْزُنكَ — туро ғамгин накунад, туро андӯҳгин насозад.
• قَوْلُهُمْ — гуфтори онҳо, суханони онҳо.
• الْعِزَّةَ — иззат, қудрат, ғолибият ва тавонойӣ.
• جَمِيعًا — ҳамагӣ, тамоман, пурра.
• السَّمِيعُ — шунаванда, ки ҳама чизро мешунавад.
• الْعَلِيمُ — доно, ки ҳама чизро медонад.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки аз гуфтору суханони кофирон ва таҳқиру тамасхури онҳо ғамгин нашавад. Онҳо дар бораи Парвардигор суханони нодуруст мегӯянд, ба Ӯ шарик меоваранд ва бутонро бо Ӯ баробар мекунанд. Аммо ин суханон набояд дили паёмбарро танг кунад, зеро тамоми иззат, қудрат ва ғолибият танҳо аз они Худост. Ӯ бар ҳама чиз тавон аст ва ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намегурезад. Худо суханони онҳоро мешунавад ва аз кирдору ниятҳои онҳо огоҳ аст. Ӯ ба зудӣ онҳоро ба сабаби аъмолашон ҷазо медиҳад ва паёмбари худро бар онҳо пирӯз мегардонад. Пас, ҳар ки ба Худо таваккул кунад ва ба Ӯ паноҳ барад, аз қудрати душманон набояд битарсад, зеро қудрати ҳақиқӣ танҳо аз они Худост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки аз суханони бадгӯёну душманон дили худро танг накунанд.
• Иззат ва қудрати ҳақиқӣ танҳо аз они Худост, на аз они одамон ё молу мақом.
• Худо ҳама суханонро мешунавад ва ҳама аъмолро медонад, пас ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Ин оят моро ба таваккул ба Худо ва сабр дар роҳи ҳақ даъват мекунад.
• Ваъдаи ёрии Худо ба бандагони солеҳ дар ин оят ишора шудааст, ки ин дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.